2006/Jun/12

รู้มั๊ยว่า...ทำไมเวลาที่ฝนตกเรามักจะคิดถึงคนที่เรารักผูกพัน
และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อนนี้ท้องฟ้าแผ่นดินและผืนน้ำ
เป็นเพื่อนรักกันทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน
จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์จนละเลยไม่สนใจท้องฟ้า

ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจและถอยตัวห่างออกไป...ห่างออกไปทุกที
จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบินแผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่า
ท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกลแผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า
แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมากเลยไม่ได้ยินนกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า
นกก็บินสูงขึ้นสูงขึ้นและส่งเสียงเรียกแต่เสียงนกนั้นก็เบาเกินไป
ไปไม่ถึงท้องฟ้าแต่นกก็สัญญาว่า
ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก

ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ไกลห่างออกไปไกล
และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน
ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินก็พยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่านแต่นั่นก็ยังไม่สูงพอยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอดก็บอกกับทั้งสองว่า
เราอาจช่วยพวกเจ้าได้พระอาทิตย์จึงอาสาช่วยโดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำ
และแผ่นดินทำให้ระเหยกลายเป็นไอลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ
ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้าเล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่แผ่นดิน
และผืนน้ำได้พบเจอและบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก
อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราวก็รู้สึกเสียใจแต่ก็กลับลงไปไม่ได้
ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอกเพราะฉันเติบโตขึ้นและอยู่สูงเกินไปลงไปไม่ได้แล้ว
ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวางที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ
และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้นและถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว
แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำและอยากจะบอกกับทั้งสองว่า
ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด

ก้อนเมฆก็ตอบว่าอยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกันอยากลงไปข้างล่างบ้าง
ท้องฟ้าเลยบอกว่าฉันก็เหงาแต่กลับลงไปไม่ได้แล้ว
แต่เจ้าลงไปได้นี่ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป
และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกันและรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า
แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝนส่งความรักความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ

จึงไม่แปลกถ้าเมื่อใดที่ฝนตกแล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เราผูกพัน
และบางครั้ง.....ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย

ปล. ป๋อยหวาน โบ้ ตุ่ย ตั้ม หมิวและเพื่อนเก่าทั้งหลาย กูคิดถึงพวกมึงวะ

ปล1. คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ ชาว exteen ทุกท่านนะขอรับ

ปล2. ช่วงนี้ยังคงสภาพหายหัวไปอีกสักพักขอรับ แต่ขอสัญญาว่าจะรีบกลับมาฮับ

ปล3. คราวหน้าจะเล่าเรื่องราวชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยให้อ่านกันนะขอรับ

ปล4. มีความสุขกับทุกช่วงเวลาของชีวิตนะขอรับ

Comment

Comment:

Tweet


Hello.Thanks so much.
#7 by Kamagra (195.188.16.14) At 2006-11-03 05:35,
Very interesting and professional site! Good Luck!
#6 by Halcion (203.113.13.3) At 2006-09-14 21:09,
I am here to say hello and you have a great site!



#5 by Robitussin (201.245.163.2 /192.168.254.254) At 2006-09-11 21:35,
Thanks so very much for taking your time to create this very useful and informative site. I have learned a lot from your site. Thanks!!
#4 by Honda Miami (87.248.183.183) At 2006-08-30 23:52,
จะรอนะคับ รีบกลับมาอัพล่ะ
#3 by SORAS8 At 2006-06-23 22:06,
เหอ..............
#2 by llFlying Dutch Manll At 2006-06-21 00:06,
กูก็คิดถึงมึงเหมือนกันเว้ย
ขอให้มึงมีความสุขแล้วก็เจอหนุ่มวิดวะเนื้อคู่มึงด้วยนะเว้ย
#1 by hikari (221.128.77.52) At 2006-06-14 10:56,