2007/Apr/27

สิ่งที่มีชีวิตทั้งหลายซักวันนึงก็ต้องตายด้วยกันทั้งนั้น

สวัสดีขอรับ วันนี้มีเรื่องน่าเศร้าของข้าน้อยมาเล่าให้ทุกๆท่านฟัง...

เมื่อคืนวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2550 ข้าน้อยได้สูญเสียเพื่อนอันเป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับ ด้วยอุบัติเหตุทางรถจักรยานยนต์ เหตุเพราะเมาแล้วขับ เลยหลับใน รถเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ริมทาง เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 20 ปี 2 เดือน

เพื่อนข้าน้อยคนนี้มีนามว่า "อ๊อด" เป็นเพื่อนสมัยเรียนชั้นม.ต้น พอขึ้นม.ปลายข้าน้อยก็ย้ายไปเรียนอีกโรงเรียนนึงแต่เราก็ยังเจอกันทุกครั้งที่มีโอกาส อ๊อดเป็นคนคุยสนุก รักเพื่อนรักฝูง มีความรับผิดชอบ เป็นสุภาพบุรุษ เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่ดีคนนึง

ข้าน้อยทราบข่าวการเสียชีวิตของอ๊อดในเช้าวันที่ 22 เมษายน เพราะเพื่อนโทรไปบอก แต่ก็ไม่สามารถมาร่วมงานศพอ๊อดได้เพราะอยู่ในระหว่างเที่ยวต่างจังหวัดกับครอบครัว กว่าจะกลับก็วันที่ 23 ในตอนที่เพื่อนโทรมาบอกนั้น ข้าน้อยแทบไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นความจริง ได้แต่ถามซ้ำว่าพูดจริงเหรออยู่ 2-3 รอบ จนเพื่อนบอกว่าจะโกหกไปเพื่ออะไร ถึงกระนั้นก็ยังโทรถามเพื่อนอีกคนนึงว่าจริงเหรอ เพราะกลัวว่าพวกนี้จะรวมหัวกันแกล้งข้าน้อย แต่สุดท้ายมันก็คือความจริง เพราะได้ยินว่าอ๊อดเสียแล้วจากปากเพื่อนถึง 3 คน ยอมรับว่าช๊อคจริงๆ เพราะเพิ่งเจอหน้ากันเมื่อวันที่ 18 นี่เอง และไม่คิดว่าอ๊อดจะกินเหล้าจนเมาขนาดนั้น เพราะวันที่เจอกัน เพื่อนผู้ชายกินเบียร์กันแต่อ๊อดก็ไม่กิน จะกินก็เพียงแก้วเดียวเพราะเพื่อนรินให้ แต่สุดท้ายอ๊อดก็ตายเพราะสุรา วันที่ 25 เป็นวันชาปนกิจศพของอ๊อด ข้าน้อยได้มีโอกาสดูหน้าอ๊อดเป็นครั้งสุดท้าย ดูแล้วไม่เหมือนใบหน้าของอ๊อดที่ข้าน้อยรู้จัก ใบหน้านั้นขาวซีด ใบหน้าด้านขวายุบ มีรอยแผลถลอกอยู่ตามมือ ข้าน้อยรู้สึกว่าคิดผิดที่ไปดูหน้าอ๊อดเพราะภาพนั้นมันติดตาจนถึงวันนี้ แต่ถ้าไม่ดูในวันนั้นข้าน้อยก็คงรู้สึกเสียดายอยู่ดีเพราะจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าอ๊อดอีกแล้ว จะมีก็เพียงรูปถ่ายที่ได้มา รูปที่ไร้วิญญาณของคนในรูป รูปที่มีเพียงความทรงจำ และเป็นรูปใบสุดท้ายที่มีอ๊อดอยู่ในนั้น

ข้าน้อยไม่คิดเลยว่าตนจะต้องมางานศพของเพื่อนตั้งแต่อายุแค่นี้ รู้สึกว่ามันเร็วเกินไป แต่ก็ต้องทำใจยอมรับกับความจริงที่เกิดขึ้น และเห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น เพราะชีวิตคนเรานั้นมันสั้นนัก ไม่รู้ว่าเราจะหมดลมหายใจลงไปเมื่อไหร่ สิ่งที่อยากจะทำและควรทำก็ต้องรีบทำก่อนที่จะไม่มีโอกาสนั้น ดูแลและใส่ใจคนที่รักและคนรอบข้างให้มากๆ

ขณะที่เรากำลังสนุกกับการใช้ชีวิต แต่กลับมีอีกคนนึงที่ต้องสูญเสียทุกอย่างแม้แต่ลมหายใจของตนเอง

หลับให้สบายนะเพื่อน...

Comment

Comment:

Tweet


เสียเพื่อนเพราะอุบัติเหตุจักรยานต์ตอนม.4
ตอนนั้นแทบจะไม่เชื่อเลย จนเห็นหน้าเพื่อนนั่นแหละ
ภาพนั้นก็ยังติดตามาจนทุกวันนี้เลย
...
ไว้อาลัยด้วยคนนะคะ
#4 by LittleCancer At 2007-04-27 22:55,
เสียใจด้วยนะคะ การที่จะมีเพื่อนดีๆสักคนยากแสนยาก ไม่ทันไรมาจากเราไป
แต่ทุกสิ่งในโลกล้วนเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไป
อะไรที่อยากทำ ก็ควรรีบทำ ถ้าไม่ทำให้ใครเดือดร้อนค่ะ เสียใจด้วยจริงๆค่ะ
#3 by Zuni At 2007-04-27 19:25,
ถือว่าเค้าหมดเวรหมดกรรมนะค่ะ

ในทางพุทธศาสนาคนที่ไปก่อนเวลาอันควรก็คือเค้าหมดเวรกรรมแล้ว

ขอให้เค้าไปสู่สุขตินะค่ะ
เสียใจด้วยนะคะ...
ถ้าเป็นปิ่น คงไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงเลย
#1 by ~+pinpin+~ At 2007-04-27 14:42,