ถึงชั้นจะตาย โลกใบนี้ก็ยังคงหมุนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เป็นแค่ตัวตนเล็กๆ เอาเถอะถึงตัวตนเล็กๆอย่างชั้นจะตายไป
ก็ยังเหลือสิ่งที่เรียกว่าร่างกายอยู่
น้ำ, คาร์บอน, แอมโมเนีย, หินปูน, ฟอสฟอรัส, เกลือ, ดินประสิว...
และกำมะถัน, แมกนีเซียม, ฟลูออรีน, เหล็ก, ซิลิกอน, แมงกานีส แล้วก็อะลูมิเนียมด้วยซินะ
ใช่แล้ว ร่างกายของชั้นก็เป็นแค่สารประกอบจากสิ่งเหล่านั้นรวมกับธาตุอื่นๆ
ยังไงก็ต้องถูกแบคทีเรียย่อยสลายกลายเป็นปุ๋ยให้พืชอยู่ดี
แต่พืชเหล่านั้นก็ช่วยให้สัตว์กินพืชเติบโตขึ้น
และสัตว์กินพืชก้เป็นอาหารของสัตว์กินเนื้ออีกที
แม้ว่าพวกเราจะไม่รู้ตัว แต่วัฏจักรนั้นก็ยังดำเนินอยู่ตามปกติ
กระแสอันยิ่งใหญ่ที่มองด้วยตาไม่เห็น
ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะเรียกว่า "โลก" หรือ "อวกาศ"
แต่ชั้นก็เป็นแค่เสี้ยวเล็กๆในกระแสอันยิ่งใหญ่นั้น เป็นแค่หนึ่งเดียวในทุกสิ่ง
แต่ว่า เมื่อหนึ่งเดียวมารวมตัวกันก็จะกำเนิดเป็นทุกสิ่ง
โลกใบนี้กำลังไหลเวียนไปตามกฎอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจหยั่งถึง
:; Fullmetal Alchemist
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
คุณเคยคิดถึงการตายของคุณมั๊ยคะเคยคิดมั๊ยว่า ถ้าคุณตายไปคนที่ยังอยู่เค้าจะมีชีวิตอยู่ยังไงเค้าจะยังคิดถึงคุณมั๊ย ความทรงจำเกี่ยวกับตัวคุณจะเลือนหายไปรึป่าว เค้าจะดีใจหรือเสียใจให้กับการตายของคุณ เค้าจะร้องไห้รึหัวเราะในงานศพของคุณ เค้าจะพูดถึงคุณในแบบไหน เมื่อเค้าเห็นของใช้ของคุณเค้าจะยังนึกถึงคุณอยู่มั๊ยโลกจะเปลี่ยนแปลงไปยังไง เรื่องพวกนี้จะดำเนินไปตามการกระทำและความสำคัญที่มีต่อคนๆนั้นของคุณเมื่อตอนมีชีวิตอยู่
หลายคนกลัวความตายที่กำลังมาเยือนตนเอง เสียใจกับสิ่งที่ตนเองยังไม่ได้ทำ ทั้งๆที่ตอนที่ตนเองยังมีเวลาเหลือกลับไม่ยอมทำอะไรเลย ผลัดวันไปเรื่อยๆเพราะคิดว่ายังมีเวลาเหลืออย่างเหลือเฟือ บางคนก็ปิดกั้นตนเองไม่ยอมเปิดรับความสุขใดๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้ผู้อื่นขมขื่น ช้ำใจ ไม่มีความสุขเมื่อตนจากไป โดยที่ไม่คิดเลยว่าคนที่ทรมานที่สุดก็คือตัวเอง แต่ก็มีเหมือนกันนะคนที่ทำในสิ่งที่อยากทำและมีความสุขกับช่วงเวลาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดนั้นอย่างคุ้มค่ากับคนที่รักที่สุด
จะมีใครรู้มั๊ยนะว่าความตายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราๆคิดกัน ความตายแค่ทำให้เราได้ตอบแทนธรรมชาติด้วยการกลายเป็นปุ๋ยให้แก่ต้นไม้ใบหญ้าจะมีก็เพียงจิตวิญญาณของเราที่ยังหลงเหลืออยู่ถ้าหากยังมีห่วง และอีกอย่างคือทำให้เราไม่ต้องเผชิญกับโลกที่น่ากลัวและเริ่มเน่านี้อีกต่อไป แต่ความตายอาจจะทำให้เราไม่ได้พบ พูดคุย หัวเราะ สัมผัสกับคนที่เรารัก ทำให้เราไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำอีกแล้ว แต่นั่นมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนี่นา อาจทำให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่เสียใจบ้าง แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตไม่ใช่เหรอไง
แต่ก็ใช่ว่าการมีชีวิตอยู่จะไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนะ การมีชีวิตอยู่คือเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในชีวิตของมนุษย์ทุกคน เพราะเราจะได้พบเจอผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ และได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองต้องการ บางคนอาจเป็นคนสำคัญของโลก แต่บางคนก็อาจเป็นเพียงคนตัวเล็กๆที่ไม่มีใครสนใจ สิ่งเหล่านี้มันอยู่ที่การกระทำของเราเอง ทำดีก็ได้ดี ทำชั่วก็มีแต่ได้ชั่วเท่านั้น และในเมื่อตอนนี้เรายังมีชีวิตอยู่ เราก็ต้องใช้ชีวิตนี้ให้คุ้มค่าที่สุด ทำในสิ่งที่อยากจะทำ ก่อนที่จะมาเสียใจที่ไม่ได้ทำ
แต่ก็มีบางคนที่ท้อแท้หมดหวังกับชีวิตจนถึงกับฆ่าตัวตาย การกระทำแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นเรื่องน่ายินดี กลับสร้างปัญหาให้กับคนที่ยังอยู่ซะมากกว่า ท้อได้แต่อย่าถึงกลับหมดหวังเลยนะ เมื่อท้อแท้หรือหมดหวังขอให้คิดถึงคนที่แย่กว่าตนเองแล้วผลักดันตนเองให้สู้ต่อไป เมื่อชีวิตมันยังไม่สิ้น ก็ต้องดิ้นกันต่อไป
อย่ากลัวที่จะตาย แต่ก็อย่าท้อแท้ที่จะมีชีวิตอยู่
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
คิดถึงป๋าจัง วันที่ 30 นี้ก็จะได้เจอป๋าแล้ว จะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้เจอกันรึป่าวนะ ก็เราต้องจากกันเพื่อไปตามเส้นทางที่เราเลือกไว้แล้วนี่นา อยากบอกป๋าจังว่า "ชอบป๋านะ" ไม่อยากได้คำตอบหรอกก็ป๋ามีคนๆนั้นอยู่ข้างๆแล้วนี่นา อีกอย่างเรา 2 คนคงไม่เหมาะกับการเป็นคนรักกันด้วย เฮ้อ...ตั้งแต่ปิดเทอมจนถึงวันนี้เพิ่งได้คุยกับป๋าแค่ 2 ครั้งเอง ป๋าสัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวลูกคนนี้ด้วยนี่นา จะลืมไปแล้วรึป่าวนะ วันนั้นจะคิดเข้าข้างตัวเองได้รึป่าวนะ ก็ป๋าพูดเหมือนไม่อยากให้ไปรับเพื่อนเลยนี่นาแถมยังถามเสียงเข้มอีกว่า "ไปรับใคร" ก็ไปรับเพื่อนอ่า>///< งึมงึม วันที่ 30 สัญญาว่าจะให้แหวนกับป๋าแล้วนี่นะ คนๆนั้นเค้าจะไม่ว่าป๋าเหรอ แล้วมันจะดีเหรอที่ป๋าจะรับแหวนจากลูกคนนี้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแหวนที่พี่ชายซื้อให้ลูกคนนี้ก็เหอะ ก็มันใส่ไม่ได้นี่นาจะเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์สู้ให้คนอื่นดีกว่า แล้วป๋าก็ชอบมาแย่งแหวนลูกคนนี้ไปใส่ด้วย ในเมื่ออยากได้นักก็จะให้ รู้มะ มีคนบอกว่าใครที่ถอดแหวนจากนิ้วคนอื่นมาใส่โดยที่คนๆนั้นไม่ได้ถอดให้ เค้าว่ากันว่าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแหละ แล้วป๋าก็ชอบมาถอดแหวนจากนิ้วลูกคนนี้ไปใส่เองดื้อๆด้วยอ่าพอตอนจะเอาคืนก็ยื่นนิ้วมาให้ถอดออกเองไม่ยอมถอดให้อีกตะหาก ถึงลูกคนนี้จะไม่ถือก็เหอะแต่อยากรู้จังว่าป๋าจะรู้เรื่องนี้รึป่าวเนี่ย --*--แต่ถึงไม่ได้อยู่กับป๋าก็ไม่เป็นไรและไม่ว่าความสัมพันของเรา 2 คนจะเป็นแบบไหน ลูกคนนี้ก็ดีใจนะที่ได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับป๋า ตอนนี้ป๋าจะเข้าใจลูกคนนี้ผิดมากขนาดไหนนะ ป๋าจะเชื่อคำพูดของนางมารร้ายตนนั้นรึป่าว ไม่รู้ด้วยสิว่านางมารตนนั้นพูดกับป๋าว่าไงบ้าง แต่ก็คงใส่ร้ายลูกคนนี้เต็มที่แน่ๆเลย ก็ลูกคนนี้กับนางมารตนนั้นไม่ถูกกันนี่นา ขอให้มิตรภาพ5 ปีและสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นระหว่างเรา 2 คนช่วยทำให้ป๋าไม่เชื่อคำพูดของนางมารตนนั้นด้วยเถอะ และอีกอย่างไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมนางมารตนนั้นต้องปรึกษาป๋าด้วย รึว่าเหยื่อรายต่อไปจะเป็นป๋า โฮ้ อย่าหลงกลมันนะป๋า ป๋าก็เห็นแล้วนี่นาว่านางมารตนนั้นทำกับเพื่อนเรายังไงแล้วป๋าก็ยังมีคนๆนั้นอยู่แล้วด้วย ป๋าจะรักใครก็ได้แต่เฉพาะนางมารตนนี้เท่านั้นที่ลูกคนนี้ไม่ยอมเด็ดขาด ม่ายมีวันยอม เฮ้อ... ชอบป๋านะคะ
